Liefde voor het wijnvak brengt met zich mee dat men ook de restjes met zorg behandelt.

Nadat de druiven geperst zijn en het edele vocht de weg naar wijn opgaat, kan men de restanten van de druiven laten gisten en hieruit alcohol distilleren. In ambachtelijke distilleerderijen wordt de droesem het volgende oogstseizoen zelfs als brandstof gebruikt en de as vormt nadien een ideale meststof voor de wijnranken: een milieuvriendelijkere procedure is nauwelijks denkbaar, alles wordt letterlijk opgebruikt.

Het distillaat dat overblijft - maar later ook weer verbruikt wordt - heet "grappa" of "marc" naargelang het in Italië of Frankrijk gestookt werd. Marc de Bourgogne is vrij bekend, maar ook Chateauneuf du Pape en de Champagnestreek leveren puike "eaux-de-vie du vigneron" af. Uiteraard beperken we ons tot de Italiaanse variant: de naam grappa komt van "grappolo" wat druiventros betekent. Zoals whisky was grappa in de eerste plaats een drank voor arme mensen, de dagdagelijkse miserie moest vergeten worden aan de hand van Dionysos, de god van de roes. Vandaag de dag dient men over een goedgevulde beurs te beschikken om regelmatig grappa te drinken: met prijzen van 20 euro voor een deftige fles tot 250 euro voor de zeldzamere varianten.

Oorspronkelijk maakte men vooral in het noorden van Italië grappa, de stad Bassano in Veneto zou de bakermat van de grappacultuur zijn. De toename van de vraag heeft tot een geweldige "grappaboom" geleid en het aantal merken en producenten over heel Italië valt niet meer te overzien. Er is voor elk wat wils: gaande van het harde, clandestiene, naamloze goedje dat u via via kan bemachtigen tijdens een rondreis te velde (maar dat alleen lekker is omwille van de leuke herinneringen die eraan kleven), tot het exquise flesje dat op een werkelijk speciale gelegenheid wacht. Wat bepaalt de smaak van grappa? Allereerst de druivensoort en de kwaliteit van de most. Ook de houtsoort van het vat waar de grappa gerust heeft (meestal twee tot vier jaar), bepaalt smaak en kleur: een vat van kerselaar geeft een zoete smaak, een eiken vat geeft de grappa een scherpe en vinnige toets. Toch is er veel discussie over de noodzaak tot vatrijping. Als algemene stelregel kunnen we aanhouden dat een jonge grappa fris gedronken mag worden en een oudere grappa kamertemperatuur en wat ademruimte verdient. Ook de hand en het inzicht van de maker zijn ontzettend belangrijk.

Eens de fles geopend wordt, ledigt u deze best binnen de drie maanden vermits de fruitige aroma's met de tijd vervliegen. Als alles goed zit is grappa een fijne digestief en de alomtegenwoordige appreciatie voor dit edele product is meer dan gerechtvaardigd. 

 

Zoals we al eerder hebben aangehaald, is de productie enorm en overal zijn er wel goede grappa's te vinden maar ook vele kleine producenten of wijndomeinen hebben niet de nodige faciliteiten om optimale kwaliteit af te leveren. Daarom vertegenwoordigt het leeuwenaandeel van onze selectie Grappa's van Distilleria Marzadro. Een bedrijf in Trentino dat wereldwijd vermaard is voor hun kwaliteit. Hun activiteit bestaat dan ook uit niets anders dan het maken van Grappa in alle mogelijke variëteiten en likeuren.

 

ga gerust een kijkje nemen op hun schitterende website

(mocht u verder surfen binnen hun website, hou er dan wel rekening mee dat de geafficheerde prijzen gericht zijn op de locale markt, en uiteraard geen rekening houden met de invoertaksen, accijnzen en transportkosten, die betaald moeten worden bij export naar bvb België)